ODE AAN DE (BURGER)JOURNALIST | EEN LIEFDESVERHAAL

ODE AAN DE (BURGER)JOURNALIST | EEN LIEFDESVERHAAL Een onderzoek naar hoe, terwijl we allemaal eigenlijk hetzelfde willen, aannames en polarisatie een vrije en betere wereld in de weg staan. Een liefdesverhaal naar aanleiding van de begrippen 'Mainstream Media' en 'Complotdenkers'. ---------------------------------------------------------- Het waren bewogen weken. Een informatieve veldslag kan ik het wel noemen. Ik ben even de loopgraven uitgekropen om de voorlopige balans op te maken na drie kwart maand aan scheldpartijen, whatsapp blokkades, verbroedering, urenlange gesprekken, nuancering, inzicht, dwaalsporen en verwondering. Toen het virus naderde sloeg, op het eerste gezicht nog heel onschuldig, de vlam in de pan. Een Facebook vriend werd erop gewezen dat zijn denkwijze als complottheorieën zouden kunnen worden aangemerkt. Toen ik vervolgens, vanuit mijn journalistieke ervaring, het ontstane brandje begripvol probeerde te blussen werd ik plots van andere kanten overladen met een berg ‘jij van de mainstream media’ waar ik even van moest bijkomen. - Sindsdien is er een wereld voor me opengegaan. - Waar kwamen die termen ‘complotdenkers’ en ‘mainstream media’ vandaan? Wie zijn de mensen achter deze vage en wat algemene begrippen? Waarom worden beide termen als zo kwetsend en beledigend ervaren dat mensen als reactie erop hun vingers blauw tikken in eindeloos (social) media geruzie en komen er twee groepen uiteindelijk lijnrecht tegenover elkaar te staan? Waarom gebruiken sommigen de term ‘complotdenker’ zo graag om nieuwe en of alternatieve ideeën te ontkrachten? Waarom worden de ‘mainstream media’ er soms van beticht de waarheid niet te willen zien, of erger nog, bewust te verbergen? - Ik ging op onderzoek uit en merkte al snel in welk mijnenveld ik was gelopen. - Elke schijn van verdediging van een alternatief standpunt werd binnen mijn journalistieke kringen al snel afgedaan als bewijs dat ‘hersenspoeling door de complotdenkers’ vat om me begon te krijgen. Terwijl elke poging de goede bedoelingen van de pers aan te wijzen binnen het alternatieve kamp werd afgedaan als ‘mainstream propaganda en zelfmedelijden rondom je eigen blinde vlekken en het onvermogen te zien in wat voor systeem je gevangen zit’. - Lekker dan. - Aan de ene kant zag ik mijn professionele carrière in gevaar komen en aan de andere kant zag ik het alternatieve circuit, dat mij veel interessante uitkomsten heeft geboden in tijden van crisis, mij langzaam de rug toekeren. Dit terwijl ik eigenlijk maar een ding wilde: Als journalist onafhankelijk onderzoeken wat de zin en onzin is van wat we als empirisch, dubbelblind placebo, evidence based bewezen wetenschappelijk bewezen ervaren en welke vruchtbare lessen er te leren zijn in het onontgonnen gebied van de immer uitdijende (alternatieve) wetenschap. Het moet toch ergens beginnen? Dacht ik. Het leek me een zuiver streven waar ik niet veel weerstand op had verwacht. Helaas…. Journalisten zijn er toch om dingen te onderzoeken in naam van een betere wereld? Alternatieve mensen zijn toch ook op zoek naar manieren om zichzelf en de wereld te helen wanneer de regulieren wegen niet meer lijken te werken? Beiden hebben het wel eens goed en wel eens fout, maar de intentie is toch uiteindelijk groei van ons menselijk welzijn door voortschrijdend inzicht? Daar werken beide partijen toch hard voor? Waarom heb ik de laatste weken dan moeten vrezen mijn werk, gezondheid en vriendschappen te verliezen? Waarom was mijn onderlip blauw van de keren dat ik er, soms tot bloedens toe, op heb moeten bijten en me in heb moeten houden? Waarom heb ik mijn mond gehouden bij de cynici en mijn vrienden de huid volgescholden? - Ik was moe. - HOE NU VERDER? Mijn doel werd inmiddels oprecht en belangeloos te zoeken naar de zin en onzin binnen een ogenschijnlijk behoorlijk gepolariseerde huidige samenleving. Ja, er zaten veel ongenuanceerde, agressieve en fantastische fabeltjes in het alternatieve kamp. Hopeloos amateuristische, reactionaire en bij vlagen schadelijke burgerjournalistiek naar Amerikaans model -en dus niet per se op Europa toepasbaar- dat zich laat verleiden tot ongenuanceerde krachttermen wanneer zij zich onbegrepen en in de hoek gedrukt voelden. Maar het kwam, over het algemeen, uit een goed hart en was niet altijd even slecht gezien. Ik heb veel inhoudelijke vraagstukken uit het alternatieve kamp te zien gekregen die wel degelijk dusdanig goed onderbouwd waren dat ik me de frustratie in kan beelden wanneer je als burgerjournalist het gevoel krijgt dat professionele media je informatie negeren of zelfs redelijk snel en lomp afdoen als ‘gek, ongefundeerd, gevaarlijk ge-zweef’. Vooral de journalisten zouden hierin beter moeten weten. Maar ik begrijp ze ook wel weer. Sinds de komst van social media en de vrijheid van mensen om te reageren op Facebook en Twitter worden journalisten van alle kanten zo vaak aangevallen met de term ‘leugenachtige, blinde mainstream media’ dat ze ook een beetje immuun aan het worden zijn. Niet als laatste komen deze aantijgingen van mensen die eigenlijk nooit naar mainstream media kijken. Sterker nog, door niet te kijken, en hun vriendjes op te roepen niet te kijken, dalen de kijkcijfers, en daarmee de reclame-inkomsten waarmee degelijke onderzoeksjournalistiek moet worden betaald. - De slang bijt in zijn eigen staart. - De beledigende term ‘mainstream media’ is daarmee indirect een dolk in het hart van de kwaliteitsjournalistiek die wel degelijk bereid is op zoek te gaan naar misstanden en de zin en onzin van nieuwe denkwijzen. De term ‘mainstream media die nooit naar het echte verhaal kijken’ zorgt er dus indirect voor dat de mainstream media langzaam maar zeker minder mogelijkheid hebben om naar het echte verhaal te kijken. Hierdoor zal in het ergste geval onze enige informatiebron degenereren tot een kluwen polariserende, onprofessionele en ongenuanceerde (burger)journalistiek van, in het gunstigste geval, het niveau Privé. Het is de vraag of we dit moeten willen. Dit systeem aan het werk zien doet pijn. Journalisten zijn ook net mensen, laten we dit alsjeblieft niet vergeten. En het is dubbel pijnlijk burgerjournalisten hun eigen huis af te zien branden. Laten we vooral ook niet vergeten welk gevaar er in deze huidige polarisatie schuilgaat: Ondermijning van het vertrouwen in pers, politiek en wetenschap maakt een vrije samenleving vatbaar voor dictatuur. Daar waar wantrouwen, paranoia, angst en verdeeldheid heersen kunnen kortzichtige politici met dapper klinkende, maar vaak holle, oneliners makkelijk zieltjes oogsten. We hoeven maar naar het Verenigd Koninkrijk te kijken om te zien hoe dat daar heeft uitgepakt en houden ons hart vast wat er de komende tijd in de VS staat te gebeuren. We kunnen dit alles, volgens mij, als overtrokken ervaren maar het totalitaire gevaar is wel degelijk voelbaar in vele landen om ons heen, en de huidige crisis zet de verhoudingen alleen maar verder op scherp en de complottheorieën en mainstream media dragen daar bewust of onbewust aan bij. - En nu? - Dus ja, deze storm vindt gedeeltelijk haar oorsprong in het polariserende getik op onze eigen toetsenbordjes. ‘The butterfly effect’ waarbij het flapperen van de vleugels van een vlinder aan de ene kant van de wereld uiteindelijk een wervelwind veroorzaakt aan de andere kant ervan. Alles is nu eenmaal met elkaar verbonden. Zoveel is mij inmiddels wel duidelijk. Het antwoord hierop is, naar mijn mening, bewustwording willen we hier met zijn allen volwassener, veiliger en gezonder uitkomen. Een wereld na de corona crisis zal ons met de neus op de feiten drukken hoe kwetsbaar en bij vlagen erg schadelijk onze vrijemarkteconomie is geworden. Hoe haar systemen hebben doorgewerkt en zich hebben gevormd tot perverse prikkels binnen het bedrijfsleven, de politiek, de overheid, de media, de medische wereld, de wetenschap en de algehele levensbeschouwing. Hoe de verschillen steeds, langzaam maar zeker, groter zijn geworden. Rijken rijker en burgers steeds verder hebben moeten interen op hun passie en menselijkheid om hun levenstaken waardig en liefdevol uit te kunnen blijven voeren zoals we nu zien in de zorg, het onderwijs, transport, schoonmaak en extreme wachtrijen binnen de GGZ. - Nee, mocht u het denken, ik ben geen socialist. - Het is schrikbarend voor mezelf te herkennen hoe diep de angst voor George Orwells, Big Brother uit het boek 1984 nog steeds is. Liever alles opgeven in naam van de economie dan het enige mogelijke lijkende alternatief: totalitair communisme. Toch lijkt onze vrijemarkteconomie steeds meer te lijken op het angstbeeld dat Orwell ons van het communisme voorschotelde. De rijken vullen hun buiken terwijl de gewone man ploetert en zijn onmacht kreunend ventileert op de sociale media zonder ooit het gevoel gehoord te worden. Journalisten vechten tegen de bierkaai en gaan ten onder, mede door toedoen de verontwaardigde burger die uit pure wanhoop zelf ten strijde trekt tegen de toenemende wurggreep van het grootkapitaal die hij, terecht of onterecht, ervaart. Een schijnvrijheid die iedereen voelt maar niemand nauwkeurig genoeg lijkt te kunnen omschrijven waardoor de wildste theorieën de ronde doen. Een loden last voor alle betrokkenen en een extra sigaar in de doos van de CEO van Amazon die zijn omzet in deze tijden ziet stijgen. Wie er wat van zegt loopt de kans als ‘complotgekkie’ te worden weggezet. Wie als journalist niet meteen ingaat op elke wilde theorie is al snel ‘medeplichtig aan de onderdrukking.’ Het is een hard gelach, want beiden is waar, en beiden niet. Onder de streep blijven alleen woede, wantrouwen en verdeeldheid over. - MIJN CONCLUSIE: - Voor mij is het duidelijk dat dit virus ons laat zien dat het individualisme dat de vrijemarkteconomie ons heeft aangeleerd niet langer vol te houden is. Het kan niet zo zijn dat het volk, wederom, de conglomeraten en multinationals moeten gaan redden. Het is tijd dat deze bedrijven hun eigen verantwoordelijkheid nemen en dat we samen uit deze crisis komen. Misschien moeten ze ons wel gaan redden? Natuur en ecologie zijn geen HOAX het is wie en wat we met zijn allen zijn als planeet. Een web aan communicerende vaten dat nooit helemaal zwart of helemaal wit is. Voor ons als ‘goedbedoelende burgers op zoek naar een menselijker bestaan’: Laat ons de ‘complotdenker vs mainstream media’ strijdbijl alsjeblief begraven. Het helpt de verkeerde mensen en dat hoeft niet. - De macht de wereld beter te maken schuilt in eenieder van ons. - Voor journalisten geld daarbij volgens mij: Waar rook is kan vuur zijn, maar is in ieder geval rook. Rook verstikt en verblindt, alleen al daarom is het volgens mij volwassen en wijs te noemen serieus een kijkje te nemen als er ergens een rookmelder afgaat. Je eigen verantwoordelijkheid als burgerjournalist daarin is om goed na te denken voordat je moord en brand schreeuwt. De brandweer kan eenmaal niet overal tegelijkertijd zijn en zal je niet serieus meer nemen bij het zoveelste loze alarm. En als we de brand eindelijk hebben gelokaliseerd, laten we dan alsjeblieft proberen te blussen met water, in plaats van met benzine. Het gevaar zit namelijk vaker in onszelf dan in de ander en door de brand te voeden zullen we ook zelf op de blaren moeten zitten. De oplossing ligt in mijn beleving dichterbij dan we soms denken. Alles is met elkaar verbonden, wat we in onszelf veranderen, verandert uiteindelijk de wereld om ons heen. Liefs. Dank iedereen die heeft bijgedragen aan dit onderzoek, met of zonder scheldpartij ;)


1 view
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Vimeo Icon
  • White Tumblr Icon
SAATCHI2.jpg
vangoghel.jpeg
HANDTEKENING3.png

FINE ART WITH A STORY | GALLERY

© 2019 Alexander Koning